Waarom ik boeddhist ben geworden

Nadat ik ongeveer 25 jaar geleden de Rooms Katholieke kerk, door middel van een stevige brief aan het kerkbestuur, officieel had verlaten, had ik niet gedacht ooit nog lid te worden van een ‘religieuze groepering’. Nota bene met allerlei oude gewoonten, een hiërarchie en regels. Daarvan had ik mij toch voorgoed bevrijd? Individualiteit en vrijheid als de hoogste westerse idealen.

Het liep (gelukkig) anders. Op zaterdag 30 september 2017 ben ik, onder toeziend oog van 50 mensen, in een prachtige ceremonie (jukai), opgenomen als lid van de Hollow Bones orde. De orde van moderne Amerikaanse en Europese Zen boeddhisten, gebaseerd op de Rinzai Zen traditie. Waarmee ik officieel boeddhist ben geworden. Nou ja, voor zover je dat officieel wil en moet worden; volgens mij kan iedereen het boeddhisme aanhangen en beoefenen en zich boeddhist noemen. Dat is nu juist het prachtige van deze ‘religie’ of beter gezegd, filosofische en praktische levensovertuiging. En toch heb ik een heldere reden waarom ik deze belangrijke stap heb gezet.

Als klein jongetje was ik mij al gauw bewust van lijden op de wereld. Ik zag armoede in andere landen en emotionele pijn dichterbij. In dat kleine jongetje zat een flinke dosis idealisme om de wereld te gaan verbeteren. Maar dat idealisme raakte bij mij behoorlijk uit het zicht. Door eigen pijnlijke ervaringen. Door het zien van nog meer pijn op de wereld, soms onbeschrijfelijke pijn. Ik ging mee in de pijn en onderdrukte mijn verdriet over de dingen die ik zag en zelf ervoer. Tot ik weer leerde om te voelen. Op trainingen persoonlijke ontwikkeling en in allerlei vriendschappen die daaruit voort vloeiden. En ik weer binding kreeg met mijn unieke bijdrage aan het leven.

Maar toch bleef dat lijden in die vorm bestaan. Tot ik kennis maakte met de moderne variant van het eeuwenoude boeddhisme, Mondo Zen. Een variant binnen het boeddhisme waarin bevrijding – naast een flinke dosis meditatie – onder andere bestaat uit het leren interpreteren van gevoelens en emoties als informatie. Gevoelens en emoties als ons zesde zintuig. ‘Gewoon’ net als ruiken, horen, voelen, proeven en zien. En om die informatie emotioneel volwassen in beheer te gaan nemen. Door te zien dat onder de emoties zoals boosheid, schaamte en afhaken, gevoelens als pijn, verdriet, angst en zorg zitten. En daaronder diepe betrokkenheid. Altijd. Zie daarvoor ook mijn vorige blog: http://levenmetvisie.nl/persoonlijke-ontwikkeling/neem-die-telefoon-eens-op-over-emotionele-reacties-en-gevoelens/. Dus feitelijk bestaan er nare situaties en zeer pijnlijke ervaringen en …er is altijd een mogelijkheid om met jezelf of de ander in contact te zijn vanuit het verdriet, de zorg en de diepe betrokkenheid. Hoe pijnlijk de gebeurtenis ook.

Dus Ja, er is Lijden en er zijn manieren om daar ‘bevrijd’ mee om te (leren) gaan. En om te leren om telkens contact te maken met mijn zorg en betrokkenheid en vandaar uit mijn acties in de wereld te zetten. Groot of klein, dat maakt helemaal niet meer uit. Mijn onrust wordt zo mijn bevrijding. ‘Swaha’, zeggen de Zen boeddhisten dan; Word wakker!

Voor mijn support op dit pad ben ik toegetreden bij deze boeddhistische ‘club’. ‘A cult with humour’, zoals ‘mijn’ Zen Meester Doshin graag breed lachend benadrukt. Het voelt als thuiskomst van het kleine jongetje met de grote idealen. Yes!

 

 

 

 

 

 

Een ‘welkom thuis’ van Zen Meester Doshin.

http://www.mondozen.org/

Mocht je interesse hebben in deze ‘cult’ of om te leren mediteren met de juiste ondergrond, check ook de website van Venwoude; daar zijn regelmatig Mondo Zen dagen en retraites.

, , , , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie