Waar gaat mijn leven eigenlijk (ook alweer) over?

Een voordeel van enkele weken ziekteverlof vanwege (kort samengevat) een verstoorde balans tussen werk en privé, is dat ik nu ruimte heb om (weer) regelmatig een blog te schrijven over persoonlijke ontwikkeling. Misschien nog een maatschappelijk taboe maar dan komt ziekteverlof eigenlijk prima uit; een periode uit het harde werken kan, als je daarvoor open staat, veel los maken, ruimte bieden aan reflectie op wat en hoe je de dingen doet en vooral, waarom je de dingen doet in je leven. Belangrijke vragen hierbij kunnen zijn: Wat is je diepere drijfveer en is je leven nog in balans met de verlangens van je hart?

Wij zijn gewend om ons leven vaak lineair te bezien; een soort schuine streep van links onderaan naar rechts bovenaan. Maar er is nog een andere manier om naar je leven te kijken. Je leven is daarbij geen rechte lijn meer maar een spiraal! Ontdekking! Een bijna Esscheriaanse, oneindige, trap naar boven. Een leven waar je steeds weer nieuwe ervaringen en ontdekkingen in mag doen, die leiden naar meer zelfvervulling. Naar je essentie. En ook oude ontdekkingen die je al dacht te begrijpen maar die je, hoe pijnlijk soms ook, opnieuw mag aankijken. Je kent toch wel dat je regelmatig in hetzelfde gedoe lijkt te komen? Boos worden om ‘niets’ bijvoorbeeld, manipuleren, de boel weglachen, contact vermijden, afkappen, verstijven en de dingen niet zeggen? En wat verlies je dan wat je eigenlijk juist zou willen? Contact, recht doen aan jezelf, samenwerken, gezelligheid, liefde? Dit gemis kun je meestal direct in je lijf voelen. In de wetenschap dat je alles wat je eerder hebt ontdekt over jezelf met je meedraagt kun je door dit onderzoek een nieuwe groeikans creëren voor jezelf. Dat is leven in een evolutionair bestaan; includeren (wat je al weet) en transformeren. Maar wat heeft dit nu te maken met mijn ziekteverlof en waarom zou je eigenlijk willen leven volgens je essentie?

Uit eigen ervaring weet ik dat mij regelmatig vereenzelvig met de dingen die ik doe, zoals mijn werk. Dan ‘ben’ ik mijn werk, Toine de contractmanager en beleidsadviseur. Ik weet hoe ik me dan (ook) kan gedragen; soms wat formeel, controlerend op de uitgaven, streng de regie houden, snel reageren op vragen en mails, druk doen. Gelukkig zegt deze functie maar zo weinig over wie ik ben als mens. Ik ben zoveel meer dan dat. Zoveel meer dan het goedbedoelde harde werken of ‘geploeter’ waarin ik regelmatig terecht kom. Zoveel meer dus dan mijn identificatie met mijn functie.

In sommige gevallen vallen mensen als mens samen met het werk dat ze doen of de activiteiten die ze ontplooien. Dat kunnen we bij die mensen dan ook zien; aan hun uitstraling, hun blijdschap en daardoor raken we zelf ook geïnspireerd. Om eerlijk te zijn zie ik dat niet vaak maar gelukkig wel steeds meer. Die mensen leven hun essentie. Hun hart wil het bestaan tot uitdrukking brengen in het werk wat ze doen. Of de passie die ze tot uiting brengen. Prachtig om te zien. Uit mijn omgeving: een vadercoach, een Philips medewerker die zijn leven wijdt aan producten die onze gezondheid bevorderen, een kunstenares die workshops geeft om mensen te verbinden en een trainer zelfsturing bij overheden en bedrijven. De essentie, als het ware de bedoeling van deze mensen op onze aarde, valt op dit moment samen met wat ze doen.

Ziek zijn en de vermoeidheid en andere lichamelijke klachten die daarbij horen, zijn voor mij een belangrijk signaal om te mogen voelen waar mijn leven (ook alweer) over gaat. Zou er anders een verstoring optreden als ik helemaal samenval met mijn werk? Of is dit een geschenk in vermomming?

En met alle ontdekkingen die ik heb gedaan over mijzelf op eerdere traptreden is het tijd om dit geschenk in ontvangst te nemen en deze ontdekkingen opnieuw tegen het licht te houden en te onderzoeken waar ik mijzelf nog tegen houdt. Om meer mijn essentie te leven. Gelukkig heb ik daarvoor binnenkort ook nog een week lang een meditatie retraite; zitten en voelen van de zaken die ongemakkelijk zijn in mij en mijn leven. Wat lukt er nog niet zoals ik wil? Hoe pijnlijk is dat? Tijd voor reflectie, terwijl ik even stil sta op een van de traptreden in de spiraal. En om vervolgens mijn nieuwe ontdekkingen te gaan leven. Eerste concrete stap is al genomen; vanaf 2018 een dag minder werken om die dag te besteden aan en een verdiepende yoga-opleiding en om Yogales te geven. Mijn passie; mensen in beweging brengen.

Wil je zelf ook ontdekken waar jou leven (meer) over mag gaan, check dan de website eens van de Venwoude Levensschool of het ITIP, school voor Leven en Werk. Of neem contact met mij op.

Met hartelijke groet, Toine

, , , , , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie