‘Gaza, we are here’

Peace gathering voor Gaza

Van 21 tot en met 23 juni ben ik aanwezig geweest bij een peace gathering voor Gaza; ‘Gaza, we are here’. Deze bijeenkomst werd in het zuiden van Israël georganiseerd door Rami, een bewoner van een kibboets en in samenwerking met de Nederlandse auteur en trainer, Ton van der Kroon (onder andere bekend van het prachtige boek ‘De terugkeer van de Koning’). Deze bijeenkomst vond plaats onder bijzondere en nogal paradoxale omstandigheden, op 3 kilometer afstand van Gaza stad, waardoor de bommen die daar door Israël regelmatig werden gedropt, voor ons goed hoorbaar en de inslagen soms zichtbaar waren. We ‘werkten en sliepen op een plek tussen de geblakerde akkers, verbrand door brandbommen die, bij de ‘juiste’ wind, aan grote vliegers vanuit Gaza naar Israël worden opgelaten. ’s Nachts op wacht dus.

Het doel van deze bijeenkomst was om de tragedie die momenteel nog steeds in Gaza plaats vindt niet te vergeten en de mensen in Gaza te laten weten dat ook mensen uit Europa en uit Israël meeleven met hun pijn. De pijn van gevangen zitten op een klein stukje land (2 miljoen mensen op een strook van 10 bij 50 kilometer), met weinig voorzieningen, vaak onvoldoende water en elektra, regelmatige bombardementen en nauwelijks een toekomstperspectief. En om hierover te spreken met Palestijnse en Israëlische deelnemers aan deze intense bijeenkomst. Ja, een druppel op een gloeiende of ontploffende plaat. Maar ook druppels hebben stenen uitgehold. Niks doen is geen optie.

Innerlijke vrede

Pas als je in jezelf vrede kunt vinden, naar jezelf, naar jouw gedrag en naar een ander, dan pas ontstaat er ook een uiterlijke vrede en houdt een ruzie of oorlog op. Iedereen kent zijn eigen ruzies of gedoe toch wel. Dat er pas weer ruimte ontstaat naar een ander als je die ruimte in jezelf hebt gevonden. Hier hebben we mee gewerkt die dagen, met innerlijke vrede. Zonder verwijten van de Israëliërs naar de aanwezige Palestijnen, zonder verwijten van de Palestijnen naar de Israëliërs. De pijn voelen van de ander en erkennen.

Foto: Rami legt – met Gaza stad op de achtergrond – uit hoe de mensen van oudsher waren verbonden op die plek.

Kinderen

Vooral de verhalen van de Palestijnse deelnemers waren rakend. En dat een Palestijnse vrouw (afkomstig van de Jordaanoever) dan aan de groep vertelt hoezeer de situatie in Gaza haar aan het hart gaat en dat we precies op dat moment de bommen op Gaza hoorden vallen. Misschien wel op kinderen. Dat raakte mij nog wel het meest; de kinderen. Als vader van een jonge dochter. Dat je kinderen opgroeien met het geluid van bommen en de angst van ouders. Terwijl ik weet hoe belangrijk veiligheid is voor kinderen. En ook de kinderen aan de Israëlische zijde van de grens groeien achter grote hekken en prikkeldraad op, met angst voor de brandbommen en raketaanvallen. Pijnlijk en verdrietig.

Leven in Gaza

Helaas was het een aantal mensen uit Gaza verboden om via een Skype call deel te nemen aan onze bijeenkomst; dat werd door Hamas – die daar achter was gekomen – als collaboratie gezien. Een dappere jonge moeder uit Gaza vertelde via Skype wel een uur lang, met haar kinderen op de achtergrond, over hoe haar leven eruit ziet. Dat haar diepste wens is dat haar kinderen opgroeien met dromen en dat die kunnen worden verwezenlijkt. En dat het leven daar zwaar en regelmatig angstig is, naast dat ook de gewone dingen worden gedaan zoals de boodschappen. En ze van ballet houdt. Een moedige vrouw.

‘We need the women’

Dat is ook wat er nodig is, vrouwen die zich in Israël en voor zover mogelijk in Gaza en op de Jordaanoever, gaan uitspreken voor vrede. En de conclusie van een dag samen optrekken met de aanwezige mannen. ‘We need the women’, zeiden zowel de Israëlische als de Palestijnse mannen, ‘otherwise we stay stuck’. Dan regeert de oude patriarchale mannelijkheid, die strijd, agressie, winnen en macht als (enige) opties kent. De gezonde vrouwelijke kracht van de liefde, de zorg voor hun kinderen die nu soldaat zijn of bij Hamas zitten, contact met gevoel en het zoeken naar verbinding met de onbekende ander, is hard nodig. Gelukkig kwamen de vrouwen, die elders hun innerlijk werk deden, toen ze de roep van de mannen hoorden. ‘We need the women’, bleek voor hen natuurlijk geen verrassing.

Women Wage Peace

Die vrouwelijke kracht vonden we ook in Jeruzalem, na afloop van de gathering, in de tent van Women Wage Peace, naast het parlement/de Knesset. Een grassroots beweging, niet links of rechts, en open voor alle religies, met een grote achterban van tienduizenden, die pleit voor een staakt het vuren onder voorwaarden die voor beide partijen acceptabel zijn, een vredesakkoord en dat de vrouwen ook worden betrokken bij de vredesonderhandeling. ‘We need the women, otherwise we stay stuck’. Wat de mannen overigens niet van hun verantwoordelijkheid ontslaat. Juist niet.

Over Gaza

https://nl.wikipedia.org/wiki/Gazastrook

Over Women Wage Peace

http://womenwagepeace.org.il/en/about-eng/

Foto: de tent van Women Wage Peace in Jeruzalem

, , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie