Arhanta Yoga; yogadocent worden in een ashram in de Achterhoek.

Vanaf medio augustus 2016 heb ik 4 weken in een ‘Hollandse’ ashram doorgebracht om mij tot gecertificeerd Arhanta yogadocent te laten opleiden. Een ashram is een plek waar alles gericht is op de studie van Yoga en normaal gesproken en van oudsher vind je die vooral in India. Niet Yoga als (enkel) oefeningen doen maar de Yoga als integrale filosofie inclusief de bewegingsleer was waar het hierom ging. Met een heldere structuur en een behoorlijk intensief programma van vijf voor zes in de ochtend tot en met ongeveer negen uur ’s avonds, voor mijn gevoel bijna aan één stuk door. Zesenhalve dag per week. Ik deed daar Yoga, praatte over Yoga, bestudeerde Yoga, dacht aan Yoga, ademde Yoga en ‘was’ een periode even helemaal Yoga. De eisen waren hoog en het tempo pittig maar dit hielp ons wel om te durven te vertrouwen op de kennis die we opdeden. Binnen één week gaven we al onze eerste yogales aan een medestudent. Er wordt bij Arhanta Yoga gewerkt aan het opbouwen van zelfvertrouwen om les te geven, vanuit een positieve insteek. Vrij directe feedback in plaats van kritiek. Eerlijkheid over wat er van ons wordt verwacht qua houding richting onze toekomstige studenten en over het te behalen eindresultaat. Ook focus; ‘wat ga jij anders doen (dan je eigen patroon) om yogadocent te worden?’. Onze beschermende patronen belemmeren ons immers vaak om verder te groeien. En regelmatig veel lol in de lessen. En na vier weken was het voor iedereen helder; we kunnen een goede yogales geven en zijn yogadocent. Kortom, een hoge kwaliteit yogaschool en ik was blij met de support van mijn medestudenten en de betrokken docenten.

Mijn visie is dat ik yogales geef en mensen begeleid bij het leren accepteren van hoe het nu met hun lichaam, emoties, gevoelens is. Pas als je accepteert hoe het nu met je is, kun je ontspannen in plaats van het stapelen van frustratie op frustratie of strijd op strijd. En door ontspanning ontstaat ruimte om je verder te ontwikkelen, te groeien; lichamelijk, geestelijk en spiritueel. Dat is ook mijn eigen ervaring. Pas toen ik, na een burnout in 2008, mijn eigen strijd beetje bij beetje begon los te laten, ontstond er in mij ruimte en energie om iets nieuws toe te laten. Een nieuwe manier van kijken naar omstandigheden, het los laten van slachtofferschap en het stoppen met (regelmatig) ongezond eten en drinken om maar ‘iets’ niet te hoeven voelen. Geen gemakkelijk pad maar wel een prachtig pad. En lukt het ‘accepteren’ mij nu altijd? Dacht het niet! Gelukkig is de reis het leven en is er niet zoiets als een resultaat waaraan we moeten voldoen. Dat zou toch een lullige weeffout zijn van de schepper. Een mooi woord vanuit de yoga filosofie in dit verband: ‘santosh’, wat zoiets betekent als ‘ik ervaar dankbaarheid over hoe het nu is, terwijl ik werk aan iets anders, wat ik daadwerkelijk wil’. Hoe staat het met jouw diepe wensen?

Mijn visie gaat er verder over dat ik yogales geef aan (ex)gedetineerden. Ik geloof dat als mensen (weer) leren voelen en daardoor meer open kunnen staan voor aandacht en liefde, er weinig aanleiding is om strafbare feiten te plegen. Ja, simpel he? Maar laten we ergens beginnen in plaats van bij stigmatisering en ‘eigen schuld’. Dan zijn wij de daders geworden in plaats van de slachtoffers. Gedetineerden komen toch ooit weer terug in de samenleving. In sommige zogenaamd ‘primitievere’ samenlevingen worden deze mensen omringd door een kring van liefde en support. Why not? We weten inmiddels wat niet werkt.

Wat acceptatie en voelen betreft hebben mannen soms nog een extra paadje te lopen. En omdat mannen in vergelijking – en nu generaliseer ik even – hun gevoelens vaker onderdrukken dan vrouwen wil ik specifiek mannen uitnodigen om yogalessen te gaan volgen en te ervaren wat dit kan betekenen. Voelen, zonder direct ‘een watje’ te worden. En vanuit hun gevoel, als mens en als man, weer in contact te zijn met hun relaties, hun partner en kinderen.

Wat voelen betreft is de yoga mat een perfecte plek voor mentale en emotionele groei. Irritatie, frustratie, zelfmedelijden, afleiding zoeken, wegdrijven met mijn gedachten, mijzelf vergelijken met anderen, zelfafwijzing en boosheid. En ook rust, blijdschap, vriendelijkheid, trots en liefde voor de mensen om mij heen. Ik heb het allemaal voorbij zien komen in die 4 weken en nog steeds als ik op mijn yoga mat bezig ben. Maar wat ik ook ervaar of voel; ik voel. In plaats van dat ik als een robot de dingen doe die ik doe en daarbij soms zelfs schade berokken aan andere mensen. Of zelfs meen dat niet te doen. Maar ja, dat weet je niet zeker als je je gevoel er onder houdt….Ben jij bereid te voelen? Pijn, verdriet, schaamte, boosheid? En om vandaar te komen tot de zorg en betrokkenheid die onder deze gevoelens ligt. Ik kijk als coach en yogadocent graag met je mee. Welkom.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zie voor mijn registratie als yogadocent: http://wqd.nl/cO5S

, , , , , , , , , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie